پس از آن گو، نفس هایم، سرآید لحظه ای دیگر 

از این چشم انتظار ی ها، نحیف و ناتوان گشتم

براین درمانده رحمی کن، نما رخساره در منظر 

اگر این درد هجران را سپارم در دل الوند

برآرد آه جانسوزی، و زین غم می شود پَرپَر

تمام هستی ام دادم که خود را در تو دریابم 

همه هستم فدای تو، نگاهی سوی من آور

بدنبالت فرا خواندی تمام عمر و می ترسم 

رسد این ره به پایان و  دهی یک وعده ی دیگر 

گر از عمری جفا دادن، ترا آنی وفا باشد

تمام عمر خواهد ماند، دوچشمم خیره سوی در

سراغم را اگر خواهی بیا در کوی میخانه

پس از آن، کس نمی بیند، مرا با دیدگانِ تر

بهشت عدن را  گویند هماناکوی دلدار است

گَرمَ مهمان کنی آن جا، بهشتم را  دهم یکسر

ندانم کی رسد پایان، فراق یار و اما من

به امید وصال او ، غزل هایم کنم از بَر

چو صبرم را محک خواهی، دهم تضمین جانانه 

از این طاقت که من دارم، ز ایّوب هم شوم برتر

اگر  از  روی لطف خود، دعایی بهر من خواهی

بفرما موعد وصلش، نماند تا دم محشر

حشمت الله محمدی

۱۵مرداد ۱۴۰۲ 

چه کردی با دلم ساقی که خود از خود گریزانم

نه می بخشم  خودم را و نه از بی خود پشیمانم

گهی سودای می دارم، گهی ساقی بیازارم

میان خوردن و روزه، اسیر دست شیطانم

دمی از حق کنم تمکین، گهی ناحق شود آئین

کدامین ره مرا تضمین، خودم زین کار حیرانم

شبی با زاهدان شد طی، شبی با مطربان و می

ز دست خُلق گونه گون، پریشان پریشانم 

کنم همت که خود باشم، خودی ناب و بدون رنگ 

ولی از جمع آدم ها ، پذیرم رنگ و لغزانم

من از این غیر خود بودن، نباشم لحظه ای راضی 

پسند روزگار است و از این رسمش گریزانم 

گهی با صدق و یکرنگی بسوی غیر دست آرم 

ولی از زخم جا مانده به روی دست، نالانم

خوشا روزی صفا و صدق بگردد شهره ی بازار 

چو صبرم نیست تا آن روز، به فکر خط پایانم

گویا به غفلت طی شده، این راهِ پر خوف و خطر

امواجِ دریا رام شد، زورق به ساحل تکیه زد 

این انتهای قصه و آغاز یک راه دگر 

گفتی منم ،پیل افکنم، نقصان نبینی بر تنم 

بنگر چنان درمانده‌ای، بر مور نتوانی اثر! 

آغاز این ره گریه بود، پایان کارش نیز هم 

در محبسی پر از عذاب، سودت چه باشد جزضرر؟

محکومِ دستِ سرنوشت، مصلوبِ تعیینِ سرشت 

در آمدن و از رفتنت،  بی اختیاری ای بشر!

شوقش ندانستم چه بود؟ فخرش ندانستم کجا؟

وقتی به جایی می رسی ،که از قالب خود بی‌خبر 

مستقبلین خندان و شاد، در بدرقه نالان و زار

ما اشرفِ خلقش بُدیم ،دردا به حالِ آن دگر ..

به تیر غمزه ویران شد دل من

نگاه اوّلم از بُن خطا بود

چرا این‌گونه لرزان شد دل من؟

نمود آسان شروع عاشقی ها

عجب دردش فراوان شد دل من

حبیبم نکته های نغز می گفت

نگاهش پر ز کتمان شد دل من

مسیر عاشقی پر از سراب است

بحق، تردید باران شد دل من

بسی فرهادها ناکام گشتند

 چو شیرین نابسامان شد دل من

چراغ راه من کم سوتر از قبل

پی اش افتان و خیزان شد دل من

شدم سرگشته و آواره ی شهر

به درد عشق نالان شد دل من 

بگفتند ره پر از خوف و هراس است

ندانستم هراسان شد دل من

بهار خرم و بلبل غزلخوان

درونش بیت الاحزان شد دل من

حرامم باد بپویم وادی عشق

ز کردارش پشیمان شد دل من 

به دیدار آمدی ای دوست ولی من را نمی بینی

تو برپایی و من خفته،چه ترکیب اسفگینی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

چه ایامی که بر در بود چشمم تا رخت بیند

ولی، گفتی تحمل کن،برای وقت شیرینی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

بسی شوق بیان دارم که با تو درد دل گویم

ولی آنگه شده مقدور که رویم را  نمی بینی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

ترا پیغامها دادم برای وعده ی دیدار

نکردی اعتنا، اکنون، مرا درخاک می بینی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

بسی روز و شبان مهلت برای دیدن هم بود

ولی محبوس گردیدیم در گرداب خودبینی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

جهان یکسر پدید آمدبرای بهره ی انسان

چرا پس حاصل ماشد مرارت ها و  غمگینی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

ندانستیم که چون باشیم دراین گردونه ی کوتاه

پذیرفتیم آن رسمی، نه عقلی بود نه آئینی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

کنون بارپشیمانی کسی از دوش ما نگرفت

تقاص غلفتی دادیم که حسرت آخرش چینی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

به لب تسبیح هم گفتیم ودردل نفرت اندُختیم

از این جمله پلشتی ها ببستیم بارسنگینی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

ز ردّ غیبت و تهمت، می‌آوردیم صدبرهان

ولی بر باد می دادیم شرف از یار دیرینی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

چه کردیم با خود و با آن همه لطف خداوندی

دریغ از ذره ای فکرت بر این سودای مغبونی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

گذشت آن مغتنم فرصت، برای بزم و همراهی

 بسان آب زیبایی که رفت از جوی رنگینی

🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁🍁

اول زمستان ۱۴۰۰

گلشنش عاری ز خار است، باغ کینی باوه خان

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

چون خیال آشفته می‌گردد ز بازیهای دهر 

مأمنی بی اضطرار است، باغ کینی باوه خان 

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

گاه می آید ز هر سو  تیرهای غم به دل

از وجودت غمگسار است، باغ کینی باوه خان

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

در هیاهوی زمانه، غرق در ماشین و دود

آسمانش بی غبار است ،باغ کینی باوه خان

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

می شوی دلتنگ از تنهایی و شهر غریب

جمع یاران را قرار است ،باغ کینی باوه خان

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

شهرِ من۲ در حسرتِ آبی گوارا ،تشنه است 

بهره مند از چشمه سار است، باغ کینی باوه خان

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

می کشانَد سویِ خود، هر هفته و هرماه و سال

گوئیا بهرم نگار است، باغ کینی باوه خان 

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

زانکه شبهای فراوان ،می شنید اسرار من 

خود رفیقی راز داراست، باغ کینی باوه خان 

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

کی توان دل کند ،روزی، زین فضای پر زمهر ؟

بس صفایش بی شمار است، باغ کینی باوه خان 

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

یا رب این جایِ امید از من، جدا ،هرگز مخواه !

هجر او بس ناگوار است ،باغ کینی باوه خان 

۱. برای عزیزانی که آشنایی ندارند عرض می کنم ، کینی باوه خان که به زبان فارسی یعنی چشمه ی باباخان ،نام منطقه ای از دامنه کوه امروله است.

۲.همدان

حشمت الله محمدی (بی همراز)

شهریور ۱۴۰۴

رهی بی بازگشت برمن گشودی

💖💖💖💖💖💖💖

بُدم مشغول افکار و دل خويش 

که ناگه بیتی از عشقت سرودی 

💖💖💖💖💖💖💖

من دیوانه هم مسحور آن بیت

زدم فریادی و دادم شنودی 

💖💖💖💖💖💖💖

حذر کردم که مجنونت نگردم

ولی با عشوه ات صیدم نمودی

💖💖💖💖💖💖💖

چو مجنون در پی ات منزل به منزل 

ندادی مهلتی، بهر غنودی

💖💖💖💖💖💖💖

دلم می رفت تا گردد اسیرت 

بهشت آرزوهایم تو بودی 

💖💖💖💖💖💖💖

شدم انگشت نمای عامه و خاص

ندانستم که با من در عنودی

💖💖💖💖💖💖💖

اگر با من نبودت میل و رغبت 

چرا پس دلبری هایم ستودی

💖💖💖💖💖💖💖

گذشت عمری و وصلت را ندیدم

چرا بر عهد خود، مانا نبودی؟ 

💖💖💖💖💖💖💖

اگر چه رفتی از دستم، نگارا

فرستم بر تو همواره درودی  

💖💖💖💖💖💖💖

خرداد1402

گرفته حاجت خود را ، به دیگر بام پیوستم

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

چو دل بستم به غیر او ،شدم بازیچه ی اغیار

رها کی می توان گشتن، ز دامی که تنیدستم؟

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

بدون درک  اُدعونی ،هوای اَستَجِب کردم

تو بر وصلم رضا دادی،چرا آن رشته بگسستم ؟

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

به وسواس بداندیشان دل و دین را ز کف دادم

برای رستن از این غم ،به لطف یار دل بستم

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

قراری داشتم با تو که زین پس بنده ات باشم

تو بر عهدت وفاداری و من پیمان شکن هستم

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

اگر این ناسپاسی ها به اغماضت نشد مشمول

برای بار رسوایی ،چه کاری آید از دستم؟

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

به جبران مددهایت، ندارم توشه و طاقت

به امید خطا پوشی ،به راهت بست بنشستم

🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋🎋

ندانستم کجاهستم؟کجا رفته دل مستم؟

بحبل الله زدم دستی و زین بیهودگی جستم

حشمت الله محمدی (بی همراز)

دیماه۱۴۰۲

شد بیت الاحزان خانه ام ،حالی نمی پرسی چرا ؟

🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱

با غمزه کارم ساختی،بر جان شرر انداختی

زین غمزه ها دیوانه ام ،حالی نمی پرسی چرا ؟

🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱

مست شرابت کردی و آواره ی هر کوه و دشت 

 اکنون که در میخانه ام،حالی نمی پرسی چرا ؟

🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱

نِشتر به جانم می زنی، رسوای شهرم میکنی

وصل ات شده افسانه ام ، حالی نمی پرسی چرا ؟

🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱

 عمری به جورت ساختم ،شور وجوانی باختم 

در گوشه ی غمخانه ام ،حالی نمی پرسی چرا ؟

🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱

آن وعده های بیشمار، شوق وصال در کوی یار 

در حسرت پیمانه ام،حالی نمی پرسی چرا ؟

🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱

در انتظارت تا سحر، چشمان خیره سوی در 

روشن نشد کاشانه ام،حالی نمی پرسی چرا ؟

🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱

دیگر هلاک است قلبِ من، از رنجِ غربت در وطن

ای جان و ای جانانه ام،حالی نمی پرسی چرا ؟

حشمت الله محمدی (بی همراز)

شب جمعه چهارم بهمن ماه ۱۴۰۳

همدان- بیمارستان قلب فرشچیان 

می سوزم از هجران ،بیا، ز ین یاد رفته،یاد کن!

🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂

ترسم به بالینم رسی، آنگه که از جان فارغم

ویرانه ی دل را دمی،با مَقدَمت ،آباد کن!

🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂

رسم جوانمردی کجا ، دلداده ای را سوختن؟

بر آتشم  آبی فشان، عشقی ز نو بنیاد کن!

🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂

یک ره، شبیخونی بزن ،بر قلعه ی زندان تن

در این قفس پوسیده ام، جان را ز تن آزاد کن!

🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂

خواهم پرستارم شوی، آنگه که از درد عاجزم

آنی به بالینم رِس و ، روح حزینم شاد کن!

🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂

دانی گرفتارت شده ،این قلب سودا دیده ام؟

صحرای تَفتانِ دلم ،پُر از گُل و شمشاد کن!

🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂

این لحظه ی آخر مخواه، بی تو جهان بدرود گفت

در کلبه ی خاموش من ،بانگ جَرَس فریاد کن!

🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂

حشمت الله محمدی ( بی همراز)

زمستان ۱۴۰۳-همدان