1.نام باغی در دامنه های کوه امروله
شبی بر درگه خالق بساط شکوه گستردم
همه راز نهانی را برایش جلوه گر کردم
بگفتم از جدایی ها از آن افغان عاشق کش
همان دردی که عاشق را جدا سازد ز خوابی خوش
بگفتم از دورویی ها و ز آنانی که صدرنگند
بظاهر یار غارند و بباطن در پی جنگ اند
بگفتم از ملامت گر، زبانی که بیآزارد
بکارد تخم بدبینی، مصیبت ها به بار آرد
بگفتم از قساوت ها، کسانی که شکستند دل
ز نفرین شکسته دل، شدند در این جهان غافل.
بگفتم از فریبایان از آنان که دغل بازند
همان گندم نمایانی که جو را به تو اندازند
بگفتم بیوفایان را که آنی عهد می بندند
و در وقت ادای عهد، به ریش خلق می خندند
بگفتم ناسپاسان را که بر یک سفره بنشستند
نمک را خورده و آخر، نمکدان نیز بشکستند
بگفتم زین پلشتی ها که از مخلوق می بیند
بجای کیفر و حدّت، چرا لبخند می چیند؟
بگفتا شکوه کوته کن، ز جمعی که در این سودا
گرفتند ارزنی دنیا و بنهادند وصال ما
ح. م (بی همراز )
تابستان ۱۴۰۲
.: به بلاگیکس خوش آمدید :. بشر امروزی ، در دنیای پر هیاهوی تکنولوژی و ماشین، بسیار بیشتر از گذشته، به خلوت و آرامش نیاز دارد و چه زیباست که در لحظه های با خود بودن ،عاطفه و تخیل را به زبانی آهنگین گره بزنیم تا شعر متولد گردد و این تولد چقدر زیباتر می شود آنقدر زیبا که حافظ شیرازی چنین وصفش نموده است:
صبحدم از عرش می آمد خروشی عقل گفت
قدسیان گوئی که شعر حافظ از بر می کنند
حشمت الله محمدی۱۴۰۵